نمی دانم چه می خواهم خدایا             به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من              چرا افسرده است این قلب پر سوز

        ز چمع آشنایان می گریزم                به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها                  به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم ازین مردم که با من              به ظاهر همدم و یک رنگ بودند

ولی در باطن از فرط حقارت                   به دامانم دو صد پیرایه بستند