بر دیوار کلیسای کوچکی در کوه های پیرنه نوشته شده است:

پروردگارا باشد این شمعی که برافروخته ام نور بپراکند

و ان گاه که در سختی تصمیم قرار میگیرم روشنم کند

باشد که اتش برافروزد

تا بتوانی نخوت غرور وناپاکی ام را بسوزانی

باشد که شعله برافرازد

تا بتوانی قلبم را گرم سازی و عشق ورزیدن را به من بیاموزی

نمی توانم دیر زمانی در کلسیای تو بمانم اما با گذاردن این شمع بخشی از من در این جا می ماند

بگذار نیایشم را به کردارهای امروزم تصمیم دهم

پائلو کوئلو

عاشق نبودم تا با تو سر کنم، آتش نبودم خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم اگه بی تو زنده بودم ،تو بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم اگه این منم که هستم ولی از هوای گریه ات پرم

اگه شکوه دارم از تو،اگه بی قرارم از تو ،تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره ،به تو می رسم دوباره اگه عاشقم ،بهانه ام تویی

دل کنده بودم از هم زبونیت،پنهون نکردی از من نشونیت

من پا کشبده ام از عهد بسته ام تو پا فشردی بر مهربونیت

من عاشقش بودم ولی اون نبود

 من هنوز دلتنگشم ولی اون نیست

 من تا ابد دوسش دارم

ولی میدونم که اون هیچ وقت دوسم نداشت

 من هنوم هر شب خوابشو میبینم

 ولی میدونم اون حتی حاضر نیست توی خواب منو ببینه

در گذر زمان

خیمه شب بازی دهر

عشق ها می میرند

رنگ ها رنگ دگر می پذیرند

و خاطرات است

که نا خورده بسی می مانند

او نیکه مدعی بود عاشقته

اونیکه مدعی بود عاشقته

تو رو تو  فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت

بی خبر رفت و تو این بیراهه ها

رد پاشم واسه چشمات جا نذاشت

آه دل و سوزوندی

آه چرا نموندی

من و هر ثانیه و جنون تو

واسه من همین خیالت هم بسه

بذار جاده ها اشتباه برن

ما که دستمون به هم نمیرسه

با حریر پیله های کاغذی واسه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمی رسم

حرمت فاصله مون و کم نکن

                                                  چرا هر دم اشک می ریزم

نمیدانم در این دنیا

          که بر هر دوستی عشق می ورزم

                                                  چرا هر دم بی وفایی می کنند

حس تنهایی و اشک و بی وفایی با من است

نمیدانم چرا من زندگانی می کنم

       آنقدر که در من هراس گرفتن دستی هست ترس از گم شدن نیست!!!

عاشق ها می میرند.

                              معشوق ها می خندند !!!

دل من که به اندازه ی یک عشق است

به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می اندیشد ...

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                                  عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعنی...

 با من گفتند

فردا روز ديگري است

اما من هنوز دلم تنگ است

من دلتنگ تو هستم

آسمان دلم هنوز باراني است

در سفرم بر خط زمان و مکان دیوانه وار می جویم اویی را که در لامکان بود و در زمان ایستاده اویی که به من گفت : کاملم کن
در سفرم در خط زمان و مکان عاشقانه می جویم اویی را
زندگی ها از سفرم می گذرد و دیگر تمیزی نیست بین عاشق و دیوانه بودنم که اکنون جنون نام دیگر من است
البته نه مجنون که مجنون لیلی داشت و جنون....جنون

نرو دستم به دامانت نگو ديگر نمي يايي .. که مي ميرم غريبانه امان از درد تنهايي .. حضور التماسم را

ببين ، خيس دو چشمانم .. بمان با من تنها ، در اين احساس رويايي .. صداي پاي دلتنگي هراس لحظه

هاي من ..  تويي آرام چشمانم تويي بس تماشايي .. کويرخشک و تب ديده پرازروياي بارانم .. بزن اين

غم ،غم باران تو که اعجاز دريايي .. بهارمن بمان بامن خزان را سخت ميترسم .. بمان با من که ميپوسم در اين زندان تنهايي

حال میخواهم زندگیم را با رنگ سیاه بنویسم با خط دل بنگارم و با کلام عشق آغاز کنم که شاید اینبار در

این جاده ی تاریک سیاه بتوانم تنها با نور عشق زندگی کنم...

سهراب : گفتي چشمها را بايد شست ! شستم ولي..... گفتي جور ديگر بايد ديد! ديدم ولي..... گفتي زیر

باران بايد رفت !رفتم ولي ...او نه چشم هاي خيس و شسته ام را، نه نگاه ديگرم را، هيچکدام را نديد

 فقط  در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت : ديوانه ي باران نديده

دلم تنگ است ...دلم تنگ است ...دلم اندازه حجم قفس تنگ است ...سکوت از کوچه لبریز است... صدایم

خیس و بارانی است... نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

اي دوست دلت هميشه زندان من است... آتشكده عشق تو از آن من است ...آن روز كه لحظه وداع من و

توست... آن شوم ترين لحظه پايان من است

دادن و درد و دل كردن ... كسي بود كه بداند ، كه انقدر فاصله زياد شده كه هر چه فرياد مي زنم ، گويا

صدايم را نه تو مي شنوي نه هيچ كس ديگر

اگه کسی رو دوست داشته باشی ... نمی تونی تو چشماش زل بزنی ... نمی تونی دوریشو تحمل

کنی ... نمی تونی بهش بگی چه قدر دوسش داری ... نمی تونی بهش بگی چه قدر به اون نیاز

داری ... واسه همینه که عاشقا دیوونه می شن

ولی حالا که لحظه ها نمیخوان شمرده بشن من چه کنم؟

همیشه منتظر روزی هستم که دست تو توی دست من باشه

ولی حالا که خدا نمیخواد چه کنم؟

دوست داشتم سرنوشت من به غیر از این بود

من از جدایی و تنهایی در هراسم

بی تو من دیوونه میشم !!!

تو همان عابری هستی که خزان دلم را با گام هايت بهار عشق کردی تو تکرار بارانی و نگاهت تابلو قشنگ شبی زيباست که مرا می خواند... دلم آواره توست.

توی حوض عاشقی

باز یه ماهی شد اسیر

تک وتنها وغریب

توی شبها شد اسیر

توی حوض فیروزه

ماهی اشکاش میریزه

تنهای تنها شده

باز دلش دلواپسه

توی این آب زلال

شده باز تنگ غروب

همه جا غرق سکوت

غرق این غم غروب

توی گوشه ی زمین

توی آن حوض زلال

یه ماهی عاشقه سخت

ولی لبهاش شده لال

توی گوشه ی حیات

یه ماهی با رنگ نور

کشیدن روی دیوار

کمی صاف وکمی دور

توی اون حوض زلال

قلب ماهی کجا رفت؟

رفت کنار اون دیوار

روی رنگ گچ نشست

توی گوشه ی حیات

یه گربه روی دیوار

دل ماهی میتپه

مثل سایه رو دیوار

آخه گربه اومده

اونا رو جدا کنه

ماهی ی کوچک مارو

رو دیوار نگاه کنه

توی اون تنگ غروب

قلب ماهیمون تپید

از تو حوض فیروزه

به روی سنگها پرید

 میدونم بالاخره یه روزی از دستت میدم . میدونم اون روز میاد و من و تورو واسه همیشه از هم جدا میکنه.  نمیتونم تصور کنم که اون روز میرسه. من توی این دنیا که حاضرم هر چه زودتر از بین بره تنها ارامش و خوشی و هر لحظه ی خوبم با تو هستش. دلم برات یه ذره شده. خیلی دل تنگم . خیلی. الان بیشتر از هر موقع دیگه دوست دارم کنارم باشی .  

دوست دارم  (هانیه)