زندگی دو نیمه است :

پَُرم از راه ،

از پل ،

از رود ،

از موج ،

پُرم از سایه برگی در آب ،

چه درونم تنهاست

آسمان همینجا روی زمین است...پس خیلی دور هم نرو.

می دانم که برای تو سخت است که پیدایش کنی...پس خودت را خسته هم نکن.

راحتت کنم...آسمان اینجاست...پشت پلک های باران زده ی من...

و حالا این تو نیستی که نگاهش می کنی....این آسمان است که تو را از چشم من می بیند.

پس مطمئن باش که آن توهم آبی رنگی که آن بالاها می دیدی٬آسمان نبود.

آسمانی که یک روز آفتابی باشد و یک روز بارانی.....یک روز آبی و یک روز خاکستری.....

آسمانی که هر روز رنگ عوض کند که آسمان نیست....

آسمانی که نه به ستاره اش وفا می کند و....نه به ماه و خورشید....

آسمانی که کبوتر و باز را با هم در خود جای بدهد....

که آسمان نیست....

سلام به عاشقا سلام به خسته ها سلام به یکی مثل خودم و...

خدارو شکر مشکلاتم حل شد . ولی باز هم  میگم. دیگه از عشق حرفی نمیزنم

ای بابا ولم کنین

ازم خواسته بودید که بهتون دلیل لینکه دیگه از عشق حرف نمیزنم رو بگم !!!

به خاطر یه قولی که به یک نفر دادم دیگه از این حرفا نمیزنم.( یک نفر منطورم پسر نیست. منطورم یک خانومه که من بهش مدیونم)

حال و هوام اصلا به کل عوض شده...

تغییر درونی...

نوشته می شوند ولی هیچ گاه

send نمی شوند ....

خیلی جا ها رو تنهایی میرم

خیلی خاطره ها رو تنهایی می سازم

و خیلی وقتها تنهایی خودمو آروم می کنم

و این خیلی ها هیچ تغییری نمی کنند چه تو باشی چه نباشی  !!!!

من عادت کرده ام  ...

مي داند كه امروز تو را ترك مي گويم

خداحافظ عشق من

من هميشه به تو وفادار مي مانم

مي داند كه امروز تو را ترك مي گويم

خداحافظ عشق من

من هميشه به تو وفادار مي مانم

خداحافظ عشق من

خداحافظ عشق من

بال و پر بسته به کنج کوره راه بنشستم

چشم گریان پا در بند دل تنگ

قطره ابی دیدم

گفت راه خاطره گم کردم

گفتمش با من باش.....

راه را طی کردم جاده ای در پس افاق دلم می دیدم

گفت راه خاطره گم کردم

گفتمش با من باش....

داشتم می رفتم سروی اندرون صحرا دیدم

گفت راه خاطره گم کردم

گفتمش با من باش....

در حاشیه ی راهم قطعه سنگی خورد بر پایم و گفت:

گر به شهر خاطره خواهی رفت

زحمتی نیست مرا هم ببری؟

خنده ای سر دادم

گفتمش با من باش.....

من و اب و چمدان

جاده و سرو و همان قطعه ی سنگ

همه مان با دل تنگ....

کوره راه خاطره گم شده بود

چشم را وا کردم

سنگ و جاده سرو و قطره همگی .... رفته بدند

من و ان چمدان

بال و پر بسته به کنج کوره راه بنشستیم

چشم گریان پا در بند دل تنگ

خدایا!

دلم می خواهد شبیه بی کس ترین آدمهای روی زمین باشم

شبیه آدمهایی که جز تو یاوری ندارند

از عظمت مهربانیت در حیرتم

چگونه به من محبت میکنی

در حالی که در سرزمین وجودم فصل سرد شیطانی حاکم است.

خدایا!

سجده میکنم در برابرت که اینقدر در برابر من و گناهان من صبوری

کمکم کن تا این مهربانی هایت را درک کنم

این خلاصه ی تموم شعرای عاشقونه ی دنیاس!

تو این زمونه ی سلف سرویس

مجال این نیس برم تو عالم هپروت و

چشماتو به فانوسای یه بندر دورافتاده تشبیه کنم

که بی قرار برگشتن ماهیگیراشه!

یا مثلا بگم که دستات

مث کلبه ی امنی تو دل یه جنگل انبوهه

واسه زندونیه فراری!

اگه تو این روزگار

فرصت شنیدن جواب سلامت رو داشته باشی

بایس کلات بندازی هوا

دیگه چه برسه به رد و بدل کردن دل و قلوه

که این روزا کالای ممنوعن!

بذار در گوشت بگم:

می خوامت!

این خلاصه ی تموم جرمای عاشقونه ی دنیاس!

دلم یه جایی میخواد پر باشه از سکوت !!!

تنهایی

غربت

چون خیلی بهش محتاجم
باد که بیاد ....

بارون که بیاد

تو باید از میون آوازهای کودکان بگذری ! چترت را فراموش کن .....

خیس و خسته در پگاهی سرد به خانه ام بیا

خسته ام

از آدمهايی که هر روز عاشق می شوند

آدمهايی که خود را نمی شناسند

گوشهايشان بيشتر از چشمهايشان می بيند

خسته ام

از آدمهايی که سرانجام خودشان را می دانند

اما تلاشی برای تغيير آن نمی کنند

کسانی که نگاهشان ديگران و خودشان را فريب می دهد

قلب سنگيشان پشت چهره ساختگی و لباسشان مخفيست

آدمهايی که تفاوت عشق و هوس را نمی دانند

خسته ام

از خودم که آدمم

یک شب خوب تو آسمون یک ستاره چشمک زنون خندید و گفت : کنارتم تا آخرش تا پای جون .... ستاره ی

 قشنگی بود آروم و ناز و مهربون .... ستاره شد عشق من و منم شدم عاشق اون .... اما زیاد طول نکشید

عشق من و ستاره جون !!! ماهه اومد ستاره رو دزدید و برد نا مهربون .... ستاره رفت با رفتنش منم شدم

بی همزبون ...!!! حالا شبا به یاد اون چشم می دوزم به آسمون

نمی دانم چه می خواهم خدایا             به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من              چرا افسرده است این قلب پر سوز

        ز چمع آشنایان می گریزم                به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها                  به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم ازین مردم که با من              به ظاهر همدم و یک رنگ بودند

ولی در باطن از فرط حقارت                   به دامانم دو صد پیرایه بستند 

                                   کاش.... کاش...